Wydarzenia

Jak będziemy mieli dobre filmy, to i Oscar się trafi. A jak będziemy mieli dobrą piłkę, to będziemy też mieli dobrą reprezentację i awansy na wielkie turnieje.

Podobno to wielka tragedia, że Polska nie weźmie udziału w finałach mistrzostw świata. Może ze względu na dość młody wiek, jakoś w ten sposób naszego eliminacyjnego blamażu nie postrzegam. Mundial - a byłem i w Korei w 2002 roku, i w Niemczech w 2006 - kojarzy mi się raczej ze wstydem i międzynarodową kompromitacją. Teraz dzięki kompromitacji lokalnej, czyli w meczach ze Słowenią czy Słowacją, nie będzie kompromitacji globalnej. I wstydu. Jakoś nie mam poczucia, że omija nas szansa na przeżycie czegoś wspaniałego. Raczej mamy szansę na zachowanie resztek prestiżu. Smutne to moje podejście, ale mam wrażenie, że mniej oderwane od rzeczywistości niż engelowskie: „Jedziemy po puchar”.

Biorąc pod uwagę nasze ostatnie występy na wielkich turniejach, lekko kabaretowe zabarwienie mają te wszystkie utyskiwania. To mniej więcej tak, jakby rozpaczać, że polski film - dajmy na to, „Miłość na wybiegu” - nie znalazł się w gronie kandydatów do Oscara. I przy tym nie zwracać uwagi, że to totalny gniot, a generalnie cały nasz przemysł filmowy jest miałki niczym serialowe dialogi w „M jak Miłość”:
- Słodzisz jedną czy dwie?
- Dwie, poproszę.
W skrócie - nie czas żałować róż, kiedy płoną lasy. Jak będziemy mieli dobre filmy, to i Oscar się trafi. A jak będziemy mieli dobrą piłkę, to będziemy też mieli dobrą reprezentację i awanse na wielkie turnieje. Bardziej przeraża mnie to, że w lidze nie wyliczę trzech piłkarzy, którzy mają ciekawy drybling, ani trzech, którzy naprawdę potrafią kropnąć z dystansu. I że mecze w lidze są tak nudne, jak orędzia prezydenta. Że za największy talent uchodzi Patryk Małecki, który coś tam w sobie ma, ale bądźmy szczerzy - świata to on nie podbije. Że Vuković, który nie sprawdził się ani w Ergotelisie, ani w Iraklisie, robi tu za profesora. Że największym sportowym związkiem w Polsce rządzi facet, który mówi „Nie rozdzierajmy szat jak Stańczyk”, a potem dziwi się, że ktoś go nazwał prostakiem.

Co tak naprawdę przechodzi nam koło nosa? Trzy mecze na końcu świata. Dwie fatalne porażki i jakiś remis. Smucić się mogą restauratorzy, sprzedawcy piwa, piłkarze. No i kilku - przepraszam za wyrażenie - oszołomów, którzy wierzą, że „tym razem na pewno byłoby inaczej”. A tam, inaczej. Byłoby dokładnie tak samo, czyli - jak mawia Wojtek Kowalczyk - na zero z przodu. Wysyłanie naszej kadry na mundial, to jak wysyłanie Joli Rutowicz na coroczny „Bal Debiutantek”. Obciach murowany.

W telewizji Orange oglądam wywiad ze Stefanem Majewskim, w czyimś chorym zwidzie mianowanym selekcjonerem. I on mówi, że dopóki są matematyczne szanse, to wszyscy powinniśmy ściskać kciuki za naszą kadrę. I wierzyć, wierzyć, wierzyć! Ale przepraszam, z jakiego powodu? Po pierwsze - w matematyce istnieje jeszcze coś takiego jak rachunek prawdopodobieństwa. A po drugie - skąd przypuszczenie, że wygrana w dwóch najbliższych meczach, pod wodzą Stefana Majewskiego, jest w moim interesie? Bo ja osobiście mam przekonanie, że lepiej dla polskiej piłki - z mojej perspektywy - byłoby te mecze przegrać. Nie mam wrażenia, że jadę z Majewskim na tym samym wózku, wręcz przeciwnie. Sądzę, że gdyby jego wózek się wykoleił, to tylko z korzyścią dla Polski. Patrzę w dłuższej perspektywie, niż 90 minut. Może mam nie po kolei w głowie, ale święcie wierzę, że najlepsze, co może się zdarzyć w polskiej piłce, to 0:8 ze Słowacją i 0:10 z Czechami. Kompletna katastrofa, po której zostają zgliszcza. Majewski na aucie, Lato pod ostrzałem, Engel wytykany palcami, Piechniczek wyszydzany. I piłkarze, którzy wreszcie schodzą na ziemię.

Co pomogło Francuzom wygrać mistrzostwo świata w 1998 roku i mistrzostwo Europy w 2000? To, że w 1994 nawet nie awansowali na mundial. W Niemczech wszyscy obudzili się, kiedy tamtejsi piłkarze nie mogli na dwóch turniejach wyjść z grupy. My cele mamy zupełnie inne niż te dwie potężne futbolowo nacje, ale coś mi się zdaje, że droga jest ta sama - nie będzie dobrze, dopóki obecna, przeżarta zgnilizną budowa całkiem nie runie. I prawdziwą katastrofą byłoby, gdyby ta chwiejna konstrukcja - z architektem Majewskim - trwała przez następne lata.